بهاره رضایی
(شاعر و منتقد)
مجموعه‌های شعر:
آنيتا؛ عروس چهار فصل سكوت
خدا خواب تازه‌تری برايم ديده است
درست بايد همين امروز تيربارانم می‌كردی؟!
تشريفات
يادداشت تفاهم/ در دست انتشار

تقويم عقربه‌دار ماه‌های بهار

برگرفته از یک نامه
نوشته‌ی بهاره رضایی

«تقويم عقربه‌دار ماه‌های بهار» را در خلال ِ مشغله‌های بسیار، خواندم.
آن‌چه به‌نظرم بیش از همه‌چیز، بر فراز شعرهای این مجموعه‌ی پژمان الماسی‌نیا خودنمایی می‌کند؛ این است که آن‌چه شاعر، پیرامون شعر کوتاه، در کتاب‌های قبلی‌، پی گرفته بود؛ در این کتاب دارای هویت و شناسنامه‌ی جان‌دارتری شده است.
به‌نظر می‌رسد که شعرها از فضاهای عمیق‌تری برخوردارند؛ در بیش‌تر شعرهای کتاب که فضای عاشقانه غالب است؛ امّا این عاشقانه‌ها بُعدهای تعمیم‌پذیری به فلسفه و مناظر اجتماعی هم پیدا کرده‌اند و به‌نظرم شاعر در این کتاب، حرکت کرده است و این نشان از آن دارد که خلوت گزیده و کار کرده است.
بازتاب فضاهای طبیعی و آن تصویرهای رسم شده از جانب شاعر بر فضای طبیعت هم به‌نظرم، شُسته‌رُفته‌تر از شعرهای کتاب‌های پیشین بود.
و یک اتّفاق خوب که در «تقويم عقربه‌دار ماه‌های بهار» افتاده این است که شاعر توانسته است؛ آن رُمانس ِ غلیظ و گاه افراطی که در شعرهایش دیده بودم را پشت سر بگذارد و به فضای تعدیل‌شده‌ای برسد.
شاعر در این کتاب، گویا از فیلتری گذشته است و این فیلتر؛ هرچه که هست، برای او خوب بوده است. امّا به‌نظر می‌رسد که او هم‌چنان باید مراقب باشد. و این مراقبت؛ برای شعرش لازم است تا به پرتگاه نزدیک نشود؛ چرا که دست‌خوش ِ احساسی طوفانی‌ست و تعدیل ِ این همه حس در ساحت ِ شعر، کار دشواری است.
این نگاه من بود که در حاشیه‌ی شعرهای مجموعه‌ی «تقويم عقربه‌دار ماه‌های بهار» به این‌جا رسیدم. برای شعر ِ پژمان الماسی‌نیا موفّقیّت‌های بیش‌تری آرزو می‌کنم.

بهاره رضایی
یک‌شنبه 8 آگوست 2010